Choroby żył

Żylaki kończyn dolnych – choroba o postępującym przebiegu, powodująca nieodwracalne zmiany w powierzchniowych, komunikacyjnych i głębokich żyłach kończyn dolnych.

15-17% populacji choruje, w młodym wieku kobiety są 2 razy bardziej prawdopodobne niż mężczyźni.

Choroba powoduje powikłania, takie jak zakrzepowe zapalenie żył, owrzodzenia troficzne, wyprysk, zapalenie skóry, aw 48% przypadków prowadzi do niepełnosprawności.
Anatomia chirurgiczna żył kończyn dolnych
Żyły odpiszczelowe. Duża żyła odpiszczelowa zaczyna się od żylnej sieci obszaru pięty – przedniej krawędzi wewnętrznej kostki – środkowej powierzchni dolnej części nogi – przedniej i środkowej powierzchni uda – nie docierając do więzadła pupartycznego, wpada do żyły udowej. Po drodze napływa do niego szereg powierzchownych żył dolnej części nogi, przednia żyła udowa i dodatkowa żyła odpiszczelowa. Wiedeń ma kilka zastawek, ostatnią, kostną – w miejscu przepływu do żyły udowej. Według struktury układ żylny jest: tułowia, pośredni, luźny. Mała żyła odpiszczelowa jest kontynuacją żyły bocznej. Wygina się wokół tylnej części bocznej kostki, kontynuuje wzdłuż tylnej powierzchni dolnej nogi, gdzie otrzymuje liczne żyły tylnej i bocznej powierzchni dolnej nogi i zespolenia z głębokimi żyłami i dużą żyłą odpiszczelową.

Głęboki system. Pochodzi z podeszwy sieci małych żył (żyły tylne i przednie piszczelowe, łączące się w górnej jednej trzeciej nogi, tworzą żyłę podkolanową, która przechodzi do kości udowej).

Zawory znajdują się w żyłach, aby utrudniać odwrotny przepływ krwi (do 20 na dolnej części nogi, 2-4 na udzie).

Duże znaczenie mają żyły komunikacyjne, które głęboko łączą główne żyły odpiszczelowe (jest ich 20-50). Większość z nich znajduje się na wewnętrznej powierzchni podudzia. Mają także zawory. Ich zadaniem jest kierowanie przepływu krwi z układu powierzchniowego w głąb.
Zwykle 80–90% odpływu krwi z kończyn dolnych odbywa się przez układ żył głębokich.

Etiologia
1. Teoria mechaniczna (długotrwałe stanie, choroby przewlekłe, kaszel itp. Prowadzą do stagnacji krwi żylnej w kończynach dolnych). Często chirurdzy, sprzedawcy, przeprowadzki.
2. Teoria niewydolności zastawkowej (wrodzona niewydolność aparatu zastawkowego).
3. Teoria neuroendokrynna (osłabienie tonu ściany żylnej z powodu zmian hormonalnych podczas ciąży, dojrzewania, menopauzy).
4. Dużą rolę odgrywają zastawki tętniczo-żylne, które po otwarciu z różnymi chorobami prowadzą do przepełnienia układu żylnego i niewydolności zastawki wtórnej.
5. Dziedziczna predyspozycja (osłabienie tkanki łącznej całego organizmu, a zwłaszcza ściany żylnej, jej zastawek).

Patogeneza
Dotknięte żyły rozszerzają się i stopniowo wydłużają, stając się zwinięte. Najpierw dotyczy to poszczególnych segmentów, a następnie całego tułowia. Elementy mięśniowe ścian żylnych gęstnieją na początku choroby (nadczynność), a następnie zanik, zastępowany tkanką łączną. Podobne procesy zachodzą w aparaturze zaworowej, co prowadzi do ich awarii. Wszystko kończy się flebosklerozą.
Stagnacja w układzie żył powierzchownych prowadzi do niewydolności krążenia kapilarnego – zanik mięśni, skóry, wypadanie włosów, ciemnienie skóry (indukcja).
Tkanka tkanki poddana stwardnieniu prowadzi do kompresji naczyń i owrzodzeń troficznych.

Klasyfikacja
I. Pochodzenie żylaków: a) pierwotne; b) wtórne (zakrzepica układu żył głębokich kończyn dolnych).
II Stopnie żylaków:
1. – żylaki zapadają się w pozycji poziomej;
2. żyły opadają przy uniesieniu kończyn dolnych o 30 °;
3. żyły opadają przy podniesieniu kończyny o 45 °.
III. Etapy:
1 – skompensowany;
2 – nieskompensowane;
3 – nieskompensowane.
IV Ze względu na charakter rozszerzania się żył: cylindryczny, wężowaty, woreczkowy, mieszany.
V. Forma rozszerzenia żyły:
Magistralnaya 1 (60%);
2 – rozproszony (40%).

Klinika
Na etapie kompensacji pacjenci nie zgłaszają skarg przez długi czas, a rozszerzenie żył jest uważane za defekt kosmetyczny. Niektóre z nich dopiero po długim i dużym obciążeniu zauważają uczucie ciężkości i pełności nóg.
Na etapie subkompensacji pacjenci zauważają uczucie ciężkości, parestezje, tępe, pękające bóle kończyn, pastowatość i obrzęk pod koniec dnia, pieczenie w okolicy żylaków, skurcze mięśni łydek w nocy.
W fazie dekompensacji: ciągła ciężkość kończyn, ból, obrzęk, skurcze mięśni łydek. Przebarwienia, indukcja i owrzodzenia troficzne pojawiają się w okolicy dolnej jednej trzeciej dolnej części nogi, kostki wewnętrznej. Dodaje się egzemę, różę, zakrzepowe zapalenie żył i krwawienie z żylaków.
Latem pacjenci czują się gorzej, ich nogi stają się bardziej zmęczone podczas stania i długiego chodzenia.

Diagnostyka.
1. Ważną rolę odgrywa gromadzenie danych anamnestycznych: wyjaśnienie przyczyn żylaków, rola dziedziczności, chorób zakaźnych, stanów zapalnych i urazów kończyn.
2. Kontrola jest przeprowadzana w pozycji pionowej (żylaki są łatwiejsze do zidentyfikowania) i poziomej. Uwaga: kolor skóry, miejsca pigmentacji z upośledzonym trofizmem, żylaki, forma ekspansji. Zmierz objętość kończyny za pomocą taśmy centymetrowej (symetrycznej po prawej i lewej stronie, najpierw w pozycji leżącej, a następnie po 10-15 minutach stania).
3. Badanie dotykowe określa elastyczność i ukrwienie ściany żylnej, komunikację z otaczającymi tkankami, ból, obszary zagęszczenia, temperaturę skóry.
4. Testy funkcjonalne:
a) Pratt-1 – u pacjenta w pozycji poziomej z zapadniętymi żyłami elastyczna opaska uciskowa jest nakładana na pachwinę i pacjent jest proszony o chodzenie przez 5-10 minut. Jeśli układ żył głębokich jest przejezdny, nie ma bólu – test jest pozytywny;
b) Próba marszowa Delbe-Perthesa – na stojąco nałóż opaskę uciskową na górną trzecią część uda i poproś pacjenta o chodzenie przez 10 minut. Powierzchowne żyły zapadają się, więc głęboki układ jest przejezdny – test jest pozytywny;
c) Test Troyanova-Trendelenburga-Brody'ego – po naciśnięciu palca dużej żyły w pozycji poziomej pacjent proszony jest o wstanie, w pozycji pionowej wypełnia się go z góry w ciągu 20-30 sekund. Niewydolność zastawkowa – pozytywny test;
d) Test Hackenbrucha (test kaszlu) – po naciśnięciu palca dużej żyły odpiszczelowej w miejscu napływu do żyły udowej prosi pacjenta o kaszel. Jeśli odczuwane są drżenia, oznacza to uszkodzenie zastawki kostnej;
d) Test Talmana – kończyna dolna jest mocno zabandażowana opaską uciskową do fałdki pachwinowej opaską uciskową, pozostawiając 5-6 cm między bandażami, a następnie pacjent jest podnoszony. Jeśli żylaki pojawiają się między rundami bandaża, oznacza to obecność niewypłacalności komunikacyjnej;
f) Test Pratt-2 (test dwóch wiązek) wskazuje również na awarię komunikatorów.

Instrumentalne metody badawcze
1. Termometria – z zatkaniem żylaków w połączeniu z zatarciem miażdżycy zmniejsza się temperatura skóry.
2. Funkcjonalna reowolazografia – pomaga odróżnić pierwotne i wtórne żylaki.
3. Flebomanometria – pozwala ocenić naturę zaburzeń hemodynamicznych i nasilenie procesu z żylakami.
4. Flebografia – pozwala zidentyfikować stan głębokich żył (śródskórnie, dożylnie). Substancje – dioda, werografina, kardiotrust.

Zróżnicowana diagnoza.
1. Przede wszystkim wykonaj różnicowanie. diagnoza żylaków pierwotnych i wtórnych.
2. Choroba Pratta-Piulaxa-Vidala-Barrakki – wrodzona niewydolność zespoleń tętniczo-żylnych, gdy krew z układu tętniczego jest odprowadzana do żyły. Przejawia się w dzieciństwie, kiedy żylaki pojawiają się w stawach skokowych i kolanowych.
3. Choroba Parksa-Webera. Krew tętnicza dostaje się do układu żylnego przez przetoki. Wrodzona patologia, która objawia się w okresie dojrzewania. Pojawiają się poty, uczucie gorąca w kończynie dolnej i żylaki. Przy badaniu palpacyjnym – pulsacja żył.

Nanovein  Leczenie słonej wody w żylakach

Leczenie.
Konserwatywny – mający na celu zapobieganie rozwojowi choroby i leczenie powikłań.
Niezalecane: długa praca na nogach, ciężka praca fizyczna, praca w gorących, mokrych warsztatach, długi, długi spacer, jazda na rowerze, noszenie butów na obcasach.
Ograniczenie przyjmowania płynów, walka z nadwagą (utrudnia drenaż limfy i krwi z kończyn dolnych).
Noszenie elastycznych bandaży i pończoch (zakładane rano, zanim wstanie z łóżka).
Zastosuj leki, które poprawiają troficzne ściany żył i naczyń włosowatych: eskusan, anavenol, venoruton, podatność, witamina B1.
W przypadku obrzęku przepisywane są leki moczopędne – Veroshpiron, Lasix, Navurat, Diamox.
W obecności nacieków zapalnych przepisywane są niespecyficzne leki przeciwzapalne (butadion, aspiryna, reopiryna, brufen, pirrabutol itp.), Środki odczulające (suprastyna, difenhydramina, tavegil itp.).
Indukcja tkanek, przebarwienia zmniejszają się pod wpływem UHF, elektroforezy z lidazą, heparyną, trypsyną i ultradźwiękami z hydrokortyzonem.
Kompresy z heparyną, maści butadionowe lub venorutonic działają pozytywnie.
Wilgotny wyprysk skóry leczy się płynami ze słabego roztworu nadmanganianu potasu lub 0,25% roztworu azotanu srebra, mocnej herbaty (maści są przeciwwskazane).
Suchy wyprysk leczy się maścią „Lorenden”, „Flucinar”, „Sinolar”, „Lokarten”.
Ton żył wzrasta wraz z kąpielami morskimi, rodonami i kąpielami siarkowodoru, terapią błotną.
Kurorty: Soczi, Matsesta, ujścia Odessy, Saki.

Leczenie chirurgiczne.
Wskazania:
1) Względny – do celów kosmetycznych, na etapie kompensacji i subkompensacji;
2) Absolutny – w fazie dekompensacji żylaków, w obecności powikłań.

Należy pamiętać, że w czasie ciąży żylaki często pojawiają się po porodzie, dlatego podczas ciąży należy przepisać elastyczne pończochy.

Przeciwwskazania: niewydolność sercowo-naczyniowa (wady serca, zawał mięśnia sercowego), ciężkie postacie cukrzycy, ropne zapalenie skóry, wyprysk skóry, niedrożność głębokiego układu żylnego.

Cele operacji:
A. eliminacja wydzielania krwi z głębokiego układu żylnego;

1) Operacja Troyanov-Trendelenburg – podwiązanie dużej żyły podkolanowej na styku biodra.
2) Operacja Lintona jest podwiązaniem podwiązania żył komunikacyjnych wzdłuż całej wewnętrznej powierzchni podudzia.
3) Operacja kokietowa – podwiązanie żył komunikacyjnych zszywaniem wady rozcięgna.

B. usunięcie powierzchownych żylaków;

1) Operacja Madelung – usunięcie dużej żyły odpiszczelowej poprzez oddzielne nacięcie wraz z dopływami.
2) Operacja Naratta – rozszerzone żyły są usuwane przez oddzielne sekcje poprzez tunelowanie.
3) Operacja Beccock – usunięcie żyły za pomocą sondy.

B. odcięcie od krwioobiegu i zatarcie żył powierzchownych

1) Operacja Sade-Kocher – zszywane żyłkowo szwy katgutowe na kulce z gazy, przyciągając do skóry. Szwy są usuwane po 10-12 dniach.
2) Operacja Klapp-Sokolov – podwinięcie żylaków oddzielnymi szwami na skórze.

Metody wtrysku:
1) Metoda Ungera-Tavela-Shlasiego – podwiązanie dużej żyły odpiszczelowej z jednoczesnym wprowadzeniem wstecznej substancji stwardniającej (żylobójstwo).
2) Metoda Grelleti-Bosville – jednoczesne podanie substancji stwardniającej bez podwiązania dużej żyły odpiszczelowej.
3) Metoda Linser-Sikar – wielokrotne zastrzyki środka sklerotizującego w małych dawkach.

Wprowadzenie czynnika stwardniającego może prowadzić do rozwoju zakrzepowego zapalenia żył w żyłach komunikacyjnych i ogólnie prowadzi do zgonów – 0,3%.

Należy zauważyć, że około 50% pacjentów rekanalizuje żyły po roku, tj. Nawrót.

Zapalenie zakrzepowe

Charakteryzuje się takim stanem żył, w którym dochodzi do zablokowania światła żyły przez zakrzep z wyraźnymi zjawiskami lokalnymi i ogólnymi.

Etiologia
W przypadku zakrzepowego zapalenia żył rolę odgrywają trzy czynniki – spowolnienie żylnego przepływu krwi, zapalenie ściany żyły i zmiany składu fizyko-chemicznego krwi (to znaczy, że zawartość fibrynogenu we krwi jest zaburzona, aktywność fibrynolizy jest zmniejszona, a zawartość płytek krwi zwiększona).
Zakrzepowe zapalenie żył jest najczęstszym powikłaniem rozszerzania się żył w żyłach. Rozwój zakrzepowego zapalenia żył jest ułatwiony przez dłuższy pobyt w łóżku spowodowany szczególną chorobą, urazem.

Patogeneza
Przy spowolnieniu przepływu krwi białe krwinki są przymocowane do wewnętrznej wyściółki żyły na tle stanu zapalnego śródbłonka.
Obserwacje wskazują, że zakrzepowe zapalenie żył jest jednym z najwcześniejszych objawów raka narządów wewnętrznych. Choroby zapalne, takie jak dur brzuszny, również przyczyniają się do powstawania zakrzepowego zapalenia żył.

Klasyfikacja Mayo:
1. Miejscowe zakrzepowe zapalenie żył – rozwija się na tle żylaków.
2. Zakrzepowe zapalenie żył, które występuje po wstrzyknięciu stwardnienia lub substancji chemicznych.
3. Zakrzepowe zapalenie żył z powodu obrażeń.
4. Zakrzepowe zapalenie żył występujące w związku z procesem ropnym w tkankach miękkich.
5. Zakrzepowe zapalenie żył, wynikające z niedokrwienia spowodowanego zablokowaniem naczyń krwionośnych, często tętnic.

Rozróżnij: ostre, podostre, przewlekłe i nawracające zakrzepowe zapalenie żył.

Klinika
Ból jest stałym objawem zakrzepowego zapalenia żył, pojawia się nagle. Intensywność jest tym większa, im większy jest obszar żyły. W poziomej pozycji kończyny ból zmniejsza się. Ból łączy się z uczuciem ciężkości, pełności, zmęczenia kończyn, gorzej wieczorem.
U wszystkich pacjentów obserwuje się obrzęk i indukcję tkanek. Wielkość obrzęku zależy od poziomu zakrzepicy i jej zakresu. Indukcja lub, inaczej, zwłóknienie rozwija się wokół zmienionej żyły i zależy od wielkości obrzęku, ciężkości podskórnego tłuszczu. Stopniowo tkanki zgrubiają się, przekształcając się w bliznę, co prowadzi do sztywności stawów (kostki, kolana itp.).
Zapalenie skóry i wyprysk zwykle występują z długim nawracającym przebiegiem i towarzyszy im swędzenie skóry. W rezultacie pojawiają się zadrapania skóry, przez które przenika infekcja, a następnie rozwój piodermii. Wyprysk łączy się z pigmentacją skóry, która ma charakter ogniskowy lub rozproszony. Przebarwienia są zwykle zlokalizowane w dolnej i środkowej trzeciej części nogi.

Spośród innych objawów należy odnotować wzrost zatrucia zarówno miejscowego, jak i ogólnego.

Diagnostyka.
Na podstawie lokalnych objawów – bólu, zaczerwienienia, gorączki. Obiektywne badanie określa ból podczas odczuwania kończyn.
Z dodatkowych metod badania stosuje się flebografię, która pozwala określić zakres procesu zakrzepowego, stopień rozwoju zabezpieczeń.

Diagnostyka różnicowa.
Przede wszystkim odbywa się to między zakrzepowym zapaleniem żył a zakrzepicą. W przypadku zakrzepowego zapalenia żył w miejscu zapalenia ściany naczyniowej powstaje zakrzep, jest on ściśle związany ze ścianą żyły i charakteryzuje się objawami zapalenia: gorączką, leukocytozą, miejscowymi objawami zapalenia. W przypadku zakrzepicy żyły zakrzepowej tworzy się w miejscu zdrowej ściany żyły i może łatwo spaść, powodując zator. Jest to klinicznie bezobjawowe. Objawy zapalenia żył:

1. Objaw Mahlera – postępujący wzrost częstości akcji serca, aż temperatura wzrośnie.
2. Objaw Homans – szybki i ostry ruch stopy powoduje ból w całej kończynie.
3. Objaw Levenberga – przy zakładaniu mankietu aparatu Riva-Rocci przy 35–40 mm Hg. Art. – ból kończyny w miejscu lokalizacji zakrzepicy.

Nanovein  Jak uzyskać przydział operacyjny

Leczenie.
1. W ciągu pierwszych 3-4 dni od wystąpienia choroby pacjentom przepisuje się ścisłe leżenie w łóżku (szczególnie z zakrzepicą żył), a następnie pacjentom wolno poruszać się w stawach skokowych i kolanowych łóżka, co zapobiega dalszemu rozwojowi zakrzepicy.
Dieta jest subkaloryczna, bez białka, z dużą ilością witamin (kapusty, szpinaku). Ogranicz dawkę alkaliów (sody), tłuszczu.
2. Powołanie zabiegów termicznych w postaci lekkich pół kąpieli o temperaturze 36 ° C, na 10-15 minut, opatrunki z maścią Wiszniewskiego.
3. Spotkanie z zakrzepowym zapaleniem żył antybiotyków. Należy jednak pamiętać, że zwiększają one krzepnięcie krwi, dlatego lepiej przypisać je lokalnie do włókna otaczającego zmienioną żyłę.
4. Hirudoterapia. Jedna pijawka (hirudyna) wysysa 20-25 ml krwi. Zwykle przepisuje się 5–8 pijawek, 2-3 dni z rzędu. Zmniejsza się obrzęk, ból i stan zapalny. Niebezpieczeństwo – naruszenie układu krzepnięcia krwi. Niebezpieczeństwo infekcji chorobą Botkina.
5. Terapia przeciwzakrzepowa. Są to bezpośrednie antykoagulanty – heparyna. Przypisano 5.000ED 4-6 razy dziennie w okolicy pępka. Pośrednie leki przeciwzakrzepowe – pelentan, neodikumaryna. Przydziel kurs, ich akcja rozpocznie się za 24–32 godziny. Z innych leków należy nazywać eskusan (30 kropli 3 razy dziennie przed posiłkami), fenylinę (1 t 3 razy dziennie).

Metody leczenia chirurgicznego.
1. W przypadku septycznego zakrzepowego zapalenia żył, gdy żyła jest zakrzepnięta, wykonuje się operację zgodnie z Troyanovem-Trendelenburgiem (podwiązanie dużej żyły odpiszczelowej w miejscu napływu do żyły udowej z wycięciem całej zakrzepłej żyły).
2. W przypadku zakrzepicy żył biodrowych wykonuje się autopowstałą operację obejścia (w miejscu zakrzepicy duża żyła odpiszczelowa na dotkniętej kończynie zostaje zszyta do dużej żyły odpiszczelowej zdrowej kończyny, tym samym krążąc skrzep krwi).

Zespół pozakrzepowy

Zakrzepicę i zespół pozakrzepowo-żylny należy uznać za różne fazy tego samego procesu patologicznego, w rozwoju których należy wyróżnić trzy etapy kliniczne.
Ja na scenie Po zakrzepicy żył głębokich dochodzi do szybkiego rozszerzenia dużych gałęzi żylnych. Stopień zaburzenia przepływu krwi zależy od stopnia niedrożności i czasu rekanalizacji skrzepliny. Czas trwania 25–40 dni. To jest etap adaptacji. Klinicznie charakteryzuje się nagłym bólem kończyny, ostrym obrzękiem, nadciśnieniem żylnym, co wskazuje na gwałtownie występujące naruszenie odpływu krwi.
Etap II Względna kompensacja funkcjonalna. W takim przypadku wszystkie anatomicznie istniejące zabezpieczenia zostają otwarte, przepływ krwi zostaje przyspieszony. Klinicznie jest to etap wyobrażonego dobrego samopoczucia: obrzęk, ból zmniejsza się, poprawia się funkcjonowanie kończyn. Czas trwania od 2 miesięcy do 1 roku.
III etap. W rzeczywistości jest to choroba pozakrzepowa. Objawione klinicznie w zależności od rekanalizacji zakrzepicy i procesu okołozębowego. Zmiany patomorfologiczne są nieodwracalne.

Etiologia: 1) naruszenie odpływu krwi przez główne naczynie z powodu jego zatkania; 2) niewydolność aparatu zastawkowego żył głębokich w procesie rekanalizacji; 3) naruszenie mikrokrążenia i drenażu limfy, głównie w kończynach dystalnych.

Klasyfikacja
I. Zgodnie z lokalizacją procesu: 1) odcinek jelita krętego; 2) odcinek krętniczo-udowy; 3) żyłę podkolanową i naczynia dolnej części nogi.
II W zależności od stanu drożności naczyń: 1) niewydolność aparatu zastawkowego; 2) częściowa rekanalizacja; 3) zatarcie.
III W zależności od stopnia zaburzenia przepływu krwi: 1) kompensowane; 2) nieskompensowane; 3) zdekompensowane.

Klinika
Najwcześniejsze objawy to ból i obrzęk. Okresy zaostrzenia występują na przemian z okresami remisji. Z czasem rozwijają się pigmentacje, indukcja, żylaki odpiszczelowe, owrzodzenia troficzne nogi. Te ostatnie powstają na tle zmienionych tkanek i pojawiają się przez 2-3 lata choroby. Rozmiary wrzodów są różne: od grochu po rozległe, obejmujące całą dolną trzecią część nogi. Częściej skóra z tkanką podskórną jest dotknięta powierzchnią powięzi, aw zaawansowanych przypadkach mięśniami, a nawet okostną.

Leczenie.
Leczenie zachowawcze.
I etap choroby.
Tryb: stosowanie elastycznych opatrunków i organizacja racjonalnego reżimu aktywności fizycznej. Wytyczną dotyczącą wyboru reżimu motorycznego, czasu pozostawania na nogach jest zmiana stopnia obrzęku kończyny.
Leki: pośrednie antykoagulanty (np. Fenylina), środki zapobiegające agregacji płytek krwi (trójpierścieniowe, reopoliglyukina), substancje zwiększające aktywność fibrynolityczną krwi (kwas nikotynowy).

Leczenie farmakologiczne na etapie II zwykle nie wymaga. Racjonalny reżim pracy i odpoczynku, stałe noszenie elastycznych bandaży (bandaże, pończochy), redukcja nadwagi, normalizacja czynności jelit, ograniczenie aktywności fizycznej to główne wizyty lekarskie.

Etap III charakteryzuje się rozwojem zapalenia tkanki łącznej, ograniczonej zakrzepicy żył powierzchownych i głębokich, zapalenia skóry, owrzodzeń troficznych, dlatego konieczna jest terapia farmakologiczna. Eliminacja nadciśnienia żylnego, głównej przyczyny owrzodzeń, jest uzasadniona patogenetycznie. Aby to zrobić, możesz użyć medycznego bandaża uciskowego nałożonego jeden lub dwa tygodnie przed gojeniem się wrzodu. Opatrunki cynkowo-żelatynowe stosuje się również do elastycznego ucisku dotkniętej kończyny. Podgrzana pasta zawierająca tlenek cynku, żelatynę i glicerynę, smarować bandaże z gazy, nakładać je 2-3 warstwami na dotkniętą nogę, w pozycji podwyższonej. Jeśli wrzód troficzny nie zagoi się w ciągu trzech tygodni od założenia opatrunku, opatrunek nakłada się ponownie. Terminowe zastosowanie miejscowego ucisku owrzodzenia lub opatrunku żelatynowo-cynkowego jest bardziej skuteczne niż kolejne stosowanie różnych maści, częściej prowadząc do ciężkiego zapalenia skóry niż do gojenia się wrzodu.

Zachowawcza taktyka w leczeniu pozakrzepowej niewydolności żylnej nie spełniła oczekiwań wielu pokoleń chirurgów, ponieważ ogranicza się tylko do metod leczenia owrzodzeń troficznych, nie eliminując przyczyny ich powstawania (dlatego nawroty są nieuniknione). Na obecnym etapie rozwoju flebologii leczenie choroby zakrzepowej opiera się na chirurgicznej korekcie zaburzeń odpływu w głębokich głównych naczyniach dolnego układu żyły głównej.
Interwencje chirurgiczne na perforowanych żyłach są najczęściej stosowane w celu wyeliminowania patologicznego przepływu z głębokich żył powierzchownych (operacja Lintona).
Głównym zadaniem chirurgii rekonstrukcyjnej w chorobie po zakrzepowej jest przywrócenie funkcji zastawki w zrekanalizowanych żyłach poprzez ich skorygowanie, swobodny przeszczep lub kierowanie odpływu krwi przez duże żyły zawierające pełne zastawki (operacje Palma, Vvedensky, Warren itp.).

Żylaki można łatwo wyeliminować bez operacji! W tym celu wielu Europejczyków używa Nanovein. Według flebologów jest to najszybsza i najskuteczniejsza metoda eliminacji żylaków!

Nanovein to żel peptydowy do leczenia żylaków. Jest absolutnie skuteczny na każdym etapie manifestacji żylaków. Skład żelu zawiera 25 wyłącznie naturalnych, leczniczych składników. W ciągu zaledwie 30 dni stosowania tego leku możesz pozbyć się nie tylko objawów żylaków, ale także wyeliminować konsekwencje i przyczynę ich wystąpienia, a także zapobiec ponownemu rozwojowi patologii.

Nanovein można kupić na stronie producenta.
Lagranmasade Polska